surrealizm

Surrealizm zaczął się od eksperymentów w dziedzinie języka i obrazowania poetyckiego. Jako spadkobiercy spuścizny „przeklętych poetów” – Baudeleira, Rimbauda, Lautremonta, niektórych niemieckich romantyków i symbolistow , surrealiści z eksperymentem poetyckim nie wiązali nadziei na ustanowienie kanonów doskonałego piękna fromalnego, ale kierowała nimi potrzeba rewolucjonizowania ludzkiej świadomości, wrażliwości i sposobow widzenia świata. W poezji głosili potrzebę dotarcia do źródeł sensu słów w celu przywrócenia im, zagubionych w codziennym życiu, znaczeń pierwotnych.Za pomocą obrazów poetyckich budowanych według zasady zderzania ze sobą najbardziej odległych lub przeciwstawnych sobie realności, obrazów, które miały czytelnika zaskakiwać, czasem bawić, ale zawsze niepokoić, s chcieli atakować i łamać zakorzenione w umysłach ludzkich, zaskorupiałe, nawykowe stereotypy i schematy ujmowania świata zarówno zewnętrznego, widzialnego jak i wewnętrznego, odczuwalnego świata ludzkich przeżyć, marzeń i pragnień. Odkrywając zaskakująco nowe zestawienia słów, uzyskując niezwykłe obrazy słowne, sprawiające wrażenie czegoś nigdy nie widzianego, byli przekonani, że odkrywają nowe światy, zrodzone z wyobraźni, ale istniejące niezależnie od niej w jakimś bliżeni nie określonej l’au-dela.

I ta pierwsza refleksja nad własną twórczością poetycką zbliżona jest do przeświadczeń idealizmu subiektywnego. Ale interpretacja ta ulegnie modyfikacji, gdy pod wpływem odkryć psychoanalizy Freuda, surrealiści programowo wysuną jako główne zadanie sztuki eksploatację treści marzeń sennych oraz spontanicznych monologów dokonujących się w stanach hipnozy bądź zbliżonych do nich. Wówczas poezja stanie się, w ich przekonaniu środkiem poznania najgłębszych ludzkich tajemnic.

Advertisements